Problemen van een groepsles instructeur

 

Vanavond heb ik een nieuwe broek aan. Die zakt af. En ik moet twee lessen geven. Terwijl ik de houdingen van de deelnemers in de zaal check, hijs ik ondertussen mijn broek omhoog. Charming. De aerobic belt, waar de ontvanger van de headset in zit, bungelt op mijn heupen. Ik trek ‘m stakker aan in de hoop dat De Broek dan minder afzakt. En dan ben ik pas bij track twee van het eerste uur.
Continue reading

Vieze vingers op het consultatiebureau

consultatiebureau, vieze, vingers, mamablog, lifestyleblog, la log
Gadverdamme. Verbaasd kijk ik naar de vieze vingers van de kinderarts die tegenover ons zit. Heeft ze vanmorgen de tuin staan doen of zo? Terwijl ik haar vieze vingers bestudeer, gaat de helft van wat ze zegt langs me heen. Noor zit bij me op schoot en kijkt al net zo verbouwereerd. Ze zal toch wel eerst haar handen gaan wassen? Ik wissel een blik met Wim en trek een gezicht. Ik zie aan hem dat ie snapt wat ik bedoel.
Continue reading

Dode puntjes

LLmei6Daar zat ik dan; in de kappersstoel. Bah bah. Ik was heus niet van plan om te gaan, totdat ik ergens de woorden “dode puntjes” hoorde vallen.
Dode puntjes? Hoezo dode puntjes? Wanneer heb je dode puntjes? En, belangrijker nog, waarom bestaan die dode puntjes? Ik bedoel; wat is het nut van dode puntjes? Precies. En terwijl ik daar dus serieus over nadacht, bedacht ik me ineens dat IK ook wel eens dode puntjes kon hebben…

Continue reading

Als je baby slaapt… Gas erop! Of toch niet?

Als een ninja sluip ik de trap af.  In mijn hoofd ziet dat er zo uit: elegant, soepel en in een smetteloos zwart pak. De werkelijkheid: een krampachtig loopje, verhit hoofd en een zwart shirtje vol witte spuugvlekken. Wanneer ik met mijn tenen de volgende trede raak, volgt er een luid kraakconcert. Aagggrrr! Verstijfd blijf ik staan. Met ingehouden adem wacht ik een huiltje af. Het blijft stil. Zou ze dan eindelijk slapen? Ninja-achtig loop ik verder de trap af. Beneden check ik meteen het scherm van de babyfoon. Jaaa, ze slaapt! Noor’s lieve hoofdje ligt opzij gedraaid, haar armpjes omhoog. Ik glimlach naar het scherm.

ML mei1

Continue reading

Papier hier

Het is allemaal mijn schuld.
Ik kan me niet meer precies herinneren wanneer het begon. Ik ben er mee opgegroeid dus daar zal wel ergens iets mis zijn gegaan. Jammer voor Wim. Het liefst had ik er willen trouwen maar dat ging hem toch echt te ver. En terecht. Jammer voor mij. Maar er kwam een compromis: onze trouwfoto’s werden er gemaakt. En toen ging ik los! Niks was me te gek; Hans en Grietje, paddenstoelen, Lange Jan, holle bolle Gijs… tot aan vervelends toe! Want dat is het soms. Voor iemand anders dan (ik noem geen namen).

Continue reading