Dikke lip en blauwe plek voor mijn baby

Dikke lip, blauwe plek, baby, La Log

Blauwe plek nummer zoveel…

Fanatiek en ongecontroleerd kruipt Noor door de woonkamer heen. Ik kijk van een afstand toe. Ze vindt mijn decoratie helemaal geweldig. Ik ben daar iets minder enthousiast over aangezien ze alles omver trekt, maar ach. Bats. En daar staat een kast. Dat wordt vast weer een bult. Een kort maar krachtig huiltje is het gevolg en er is meteen al een flinke rode plek zichtbaar op haar voorhoofd. Even later is ie paars. Hm. Dat is blauwe plek nummer zoveel.

Diezelfde middag zit Noortje lekker te spelen op haar speelkleed. Enkele seconden later zit ze ernaast en tuimelt ze met haar hoofd volle bak voorover. In een reflex schiet ik overeind. Deze keer klinkt er een oorverdovend huiltje. Noor is ontroostbaar en ik check haar gezichtje. Oh fuck, bloed! Lichtelijk in paniek kijk ik waar het vandaan komt. Haar bovenlipje. Ahhh, mijn meisje heeft nu ook al een kapotte, dikke lip! Het hartverscheurende (voor mij!) huiltje gaat door en ik ga bijna meedoen. Pfff, doe normaal Wen. Even later proef ik bloed. Ik heb zo hard op mijn lip gebeten om mijn tranen te bedwingen dat ik nu ook een bloederige lip heb.
Continue reading

Ook jij wast je haar niet goed

reverse washing, pluishaar, La Log, lifestyle blog

Kokos. Natuurlijk is het kokos 🙂

Nee echt, je doet het verkeerd. Deed ik ook! Maar toen las ik het artikel ‘Waarom we allemaal ons haar verkeerd wassen’ van mede-blogger Roxanne op haar te leuke blog Peachlife. Toen ik de titel zag dacht ik ‘ja, hoezo?’ Want dat denk jij nu ook.

Roxanne heeft het in haar artikel over ‘zwaar futloos haar’ als je net je haar gewassen hebt. Vooral bij fijn haar. Nou heb ik geen fijn haar. Mijn haar is namelijk gewoon vervelend. Niks fijns aan. En verder is het stug, krult het altijd de verkeerde kant op en pluist het to the max. Dus zoals ik al zei, daar is niks fijns aan. Maar toch ben ik ook wel blij met mijn haar hoor; het groeit erg snel en heel soms krult het de goede kant op. O ja, we hadden het over ‘zwaar futloos haar’. Hoe kom je eraan? Nee, hoe kom je eraf?

Continue reading

Vrouwen en tassen. Wat is dat toch?

vrouwen en tassen

I luv mijn nieuwe Bulaggi tas

Ik hoorde het PostNL busje al de straat inrijden. Verdekt opgesteld achter de voordeur stond ik de bezorger van mijn gloednieuwe Bulaggi tas op te wachten. Er was geen ontkomen meer aan voor die arme man. Nog voordat zijn vinger de bel raakte, trok ik de voordeur open en griste ik het pakketje van thelittelegreenbag.nl uit zijn handen. ‘Dankjeweeelll!’ zei ik opgewekt. De postbezorger keek me verbaasd aan. Ik zag ook iets van medelijden in zijn blik. Tja, meneer de postbezorger, what can I say? Iets met vrouwen en tassen…
Continue reading

Van maat 40 naar 34 in één week!

labels, van maat 40 naar 34 in een week, la log

Weg met de labels!

Ik ging van maat 40 naar maat 34 in één week! Hoe dan? Gewoon een andere broek aangetrokken, haha. Want laten we wel wezen; van maat 40 naar 34 gaan in een week is niet gezond. En in een maand ook niet. Daar sta ik als sportinstructeur in ieder geval niet achter. Maar die broek had een ander label. Met maat 34. Jammer joh, jij dacht: ik wil wel een maatje of wat kwijt in een week. Maar er is ook goed nieuws: ook jij kan gewoon een andere broek aantrekken. Die labels zeggen dus echt niks.

Ik heb serieus broeken met maat 40, 38, 36 en 34(!) in de kast liggen. Die maatjes 40 moet ik wel met een riem dragen omdat ze anders fanatiek afzakken, maar toch; ik heb ze. In mijn blijkbaar überkleine broek van Tripper staat dan weer maat 28/32. Op de achterkant staat XS. Haha, maar natuurlijk. No way dat mijn bilpartij in een XS past hoor. Gelukkig niet want ik hou wel van een beetje kont. Dus dat label in die broek klopt ook al niet.

Lees verder voor meer labelstress en foto’s!
Continue reading

Moederachtige clichés

moederachtige chlices, mama zijn

Mama van Noor zijn… luv it!!!

Daar moet ik het toch eens over hebben. Die moederachtige clichés. Want ik had nooit gedacht dat het zo leuk zou zijn. Daar ga je al. Hoe cliché. Maar echt! Ik geniet er zo van om voor Noor te zorgen. Het helpt natuurlijk ook ontzettend mee dat Noor een hele makkelijke baby is. Vanaf week één sliep ze door. Ja, I know, sorry voor alle mama’s die met wallen van hier tot Tokio rondlopen. Echt, sorry.

Noor vindt het ook heel leuk om mee te gaan. Waar naartoe dat maakt haar niet uit. Ze kijkt tevreden rond en slaakt vrolijke kreetjes. Ze lacht veel en is graag bij haar oma’s en opa’s. Ook andere mensen vindt ze trouwens rete interessant! Ze eet vrijwel alles en lacht bijna de hele dag. Natuurlijk kan ze het ook goed op een huilen zetten zo nu en dan, echt hoor, dat maak ik ook heus wel mee. En als ze haar zin niet krijgt dan kan ze ook een behoorlijke keel opzetten. Want die tablet ziet er wel heel aantrekkelijk uit. Nee Noor, krijg je niet!
Continue reading

Als je hond kanker heeft; afscheid nemen

Hond, Jack Russell, Storm, afscheid

Het is zo raar dat Storm er niet meer is :'(

Het is maandagmiddag rond de klok van twee. De dierenarts is bij ons in huis. Storm gaat slapen. Mijn make-uploze ogen zijn dik en rood. Met gespannen schouders en een knoop in mijn maag kijk ik naar Storm. Zijn lijfje pompt hard om nog te kunnen ademen. Het is de afgelopen dagen zo erg geworden. De kanker zit nu overal; de tumoren in zijn keel zijn gigantisch en zijn buik zit vol met gezwellen. Mijn maatje is echt op.

Ik weet het: dit zat eraan te komen. En wat doet het pijn. Zo. Veel. Pijn. De dierenarts was echt heel lief voor Storm en benadrukte nog eens dat het een goed besluit was om hem van zijn pijn te verlossen. Maar zo voelt het niet. Compleet tegen mijn gevoel in moet ik hem nu laten gaan. Ik moet hem los laten zodat hij geen pijn meer heeft. Van binnen voel ik me gebroken. Ik heb constant hoofdpijn en jank m’n ogen uit m’n kop.
Continue reading

Kamperen… love it or hate it!

La Roche, kamperen love it

2012

Met een rol wc-papier onder mijn arm geklemd struin ik op mijn slippers over de camping. Charming. En dat gebeurd regelmatig want je kunt ons gerust happy campers noemen. Of nou ja, campers in ieder geval. Ik bedoel, als het drie dagen achter elkaar regent ben ik heus niet zo happy meer. Dan breng ik de dagen mokkend door in onze tent. Maar meestal is het droog. Gelukkig maar. Wim en ik zijn namelijk fervent kampeerders. Heerlijk met onze blote voeten in het gras een boekje lezen…

Op onze avonturen op de Antillen en de rondreis door Noorwegen na, brengen we onze vakanties altijd door in de Belgische Ardennen. Ja, ja burgerlijk, blablabla. Nou, mooi niet. Kajakken over de ruige (!) rivier de Ourthe it is! En een beetje ghost haunting moet ook kunnen.

Continue reading

Over de schutting gluren

Vandaag staat er een nieuwe Picture Log online! Je hebt al een keer binnen kunnen kijken en nu gun ik je ook een sneak-peak in onze tuin. Het wordt weer lekker weer dus dan zijn we lekker veel buiten. Tenzij er een hatelijke hittegolf aankomt natuurlijk 😉 Ondanks dat we in een hoekhuis wonen kun je niet over onze schutting gluren omdat we, samen met de buren, de brandgang dicht gemaakt hebben. Huh? Jep. De brandgang is eigen grond en dat stuk hebben we bij onze tuin getrokken. Een heerlijk gezellig hoekje in de tuin is het gevolg! Ik ben gisteren met mijn fototoestel de tuin ingedoken, kijk je mee?

schutting, gluren in de tuin

Ik heb iets met vogelhuisjes…

Continue reading

Auw! Er zit een naald in mijn vlees…

Dry needling, bekkenpijn, auw er zit een naald in mijn vlees,la log

(foto: http://spierinzicht.com)

Beangstigend keek ik de bekkentherapeut aan toen ze de woorden ‘dry needling’ uitsprak. ‘Uhm, moet dat in mijn vlees?’ vroeg ik met een knik naar de gigantische pin die ze vast had. Ze glimlachte gemeen. Of nou ja, het was vast geen gemene lach. Maar in mijn hoofd wel. Zij was namelijk niet degene die een enorme naald in haar heup zou krijgen! En dus lachte ze. Waarschijnlijk om me gerust te stellen. Dat mislukte trouwens.

Ik kwam bij de bekkentherapeut terecht omdat ik tien maanden na de bevalling van Noor steeds meer last van mijn bekken kreeg. Je zou toch denken dat het dan juist minder zou worden. Tijdens mijn zwangerschap had ik ook last van bekkenpijn. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik bijna niet meer kon lopen, maar in mijn verlof ging het weer beter. Na de bevalling voelde ik het af en toe wel, maar ik had lang niet zoveel pijn als nu.

Maar terug naar de pinnen in mijn vlees… Ik zou een ‘doffe pijn’ voelen zoals de therapeut het omschreef. Ze zocht de pijnpunten rondom mijn heupen op door erop te duwen. Goh, duwen. Het was alsof er een mes doorheen ging. Volgens de pinnendokter waren die pijnpunten het gevolg van spiervezels die niet goed in elkaar overlopen, waardoor mijn bekken ‘scheef’ trok en ik geen krachtovergang van mijn romp naar mijn bovenbenen had. Nou, je zou toch denken dat een sportvrouw als ik echt wel kracht in haar bovenbenen zou hebben gezien de spierpartij die daar huist, haha. Links had ik drie pijnpunten. De pinnendokter zou een demonstratie laten zien. Ze zou mijn linkerbeen met twee vingers omlaag duwen en ik zou dat niet tegen kunnen houden. Sure! Ik lag in zijlig op de behandeltafel en ze duwde tegen mijn been. Ik duwde terug. Huh? Dat had totaal geen effect, ze duwde er zo doorheen! ‘Vreemd dat ik daar tijdens het sporten nooit iets van gemerkt heb,’ mompelde ik verbijsterd. Maar dat kan dus blijkbaar want je gaat het compenseren; in een verkeerde houding staan waardoor de klachten weer erger worden. Erg handig is het niet.
Continue reading